Noc Kupały
Najkrótsza noc w roku z 21 na 22 czerwca (lub obchodzona z 23 na 24 czerwca w wigilię święta św. Jana) to noc przesilenia letniego, zwana również nocą świętojańską, nocą Kupały, bądź kupalnocką. To święto ognia, wody, słońca, księżyca, płodności i miłości jest bardzo zakorzenione w tradycji słowiańskiej, ale także ludów celtyckich, bałtyckich i germańskich.Zwyczaje i obrzędy miały zapewnić zdrowie i urodzaj. Jednym z nich jest ogień – zgodnie ze świętojańskim rytuałem, zapalano (po uprzednim zgaszeniu wszystkich palenisk) ognisko z drewna brzozowego i jesionowego. Wokół ognisk trwało radosne świętowanie: tańce dziewcząt ubranych na biało, przepasanych w biodrach bylicą, zielem o magicznej w tę noc mocy oraz skoki przez ogień chłopaków, popisujących się swą zręcznością.
Kolejnym nieodłącznym elementem były wianki, plecione przez młode dziewczęta z kwiatów i ziół, które w ową noc miały niezwykłe właściwości: wspomniana już bylica, piołun, dziurawiec (zwany świętojańskim zielem), mięta, ruta, czarny bez i biedrzeniec. Wianki rzucano na wodę, a sposób ich zachowania na wodzie miał świadczyć o losach miłości ich właścicielek.
Po północy wybierano się na poszukiwania kwiatu paproci, który miał zakwitać w tę jedną noc, obdarzając niebywałym szczęściem.
Woda także nabierała szczególnych właściwości w tę noc: wierzono, że dopiero po 24 czerwca można się w niej bezpiecznie kąpać.
